Bayram sabahları içimi hep ayrı bir heyecan sarar. Mis gibi temizlik kokan ev, erkenden kalkmanın o tatlı telaşı, annemin mutfakta sessizce hazırladığı kahvaltı... Çocukluğumun bayramlarına gittiğimde ise, en çok o eski köy sabahlarını hatırlıyorum. Bahçede giydiğim yeni kıyafetler, sobada ısınan suyla yapılan son hazırlıklar, kapının önünde bekleyen komşu çocukları… Şimdi şehirdeyiz, her şey daha hızlı ve biraz daha sessiz sanki. Ama aklım hâlâ o toprak yollarda, annemlerin evinin önündeki dut ağacında, ve kapı kapı dolaşıp şeker topladığımız o bayram sabahlarında.
Bu bayram, annemle birlikte anneannemin mezarını ziyaret ettik. Her bayramda yaptığımız gibi, sabah erkenden yola çıkıp mezarlığa gittik. Yanımızda getirdiğimiz çiçekleri bıraktık toprağına, annem dualarını fısıldarken ben sessizce etrafa baktım. Mezarlığın içindeki o derin sessizlik, bana yine o köyü hatırlattı. Bayram sabahları anneannemin elini öpüşüm, sobada pişen çayın kokusu, o küçük mutfağın içindeki neşe... Şimdi hepsi bir anıya dönüştü ama kalbimde hâlâ sıcacık duruyor.
Bayramlar belki artık eskisi gibi kalabalık değil, belki bazı sandalyeler boş ama yine de insanın yüreğini ısıtan bir tarafı var. Hâlâ kapı çalan çocuklar oluyor, hâlâ bir tabakta tatlı gönderiliyor komşuya. Hâlâ annem, evden çıkmadan önce "Elini yüzünü düzgün yıka, bayram bu!" diyor. İşte bu küçük şeyler yaşatıyor bayramı bize.
Köyden uzak, sevdiklerimizden eksik de olsak... Bayram, insanı hep ait olduğu yere döndürüyor. Kalbe, geçmişe, köklere. Ve belki de bu yüzden bu kadar kıymetli oluyor her geçen yıl.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder